Het Begin
Al langere tijd hou ik Domeinen in de gaten of er nog markante voertuigen geveild worden. Nu kwamen er in maart 2023 wel twee heel mooie voertuigen voorbij. De een was een blauwe Piaggio Ape en de andere was een Spijkstaal Apollo 4-ET, een oude platvormwagen van defensie. Oke, dan moet ik er wel bij zeggen dat alleen op de militaire luchthaven is gebruikt om bagage te vervoeren, maar het blijft een stoer verhaal. De platvormwagen kwam uit mijn geboortejaar, 1999, dus ik moest hem wel hebben.
Ik deed een laag bod in de gesloten pot en het afwachten was begonnen.
Nog nooit heb ik zo snel op een link geklikt als de mail met de uitslagen van de veiling. En daar was dan gelukkig goed nieuws, want de Spijkstaal was van mij. Nu moest ik ook echt gaan nadenken, want ja hoe verplaats je een 1660 kg zware blokken doos op vier lekke banden… Gelukkig bezit Taxi-Ties een BE rijbewijs van voor de val van de muur dus die kan een huis achterop de aanhanger laden als ie dat zou willen. Een lange tocht verder en de Spijkstaal kon gaan wennen aan zijn nieuwe onderkomen. Op de vraag “wat moet je met dat lelijke ding” had ik op dat moment nog geen antwoord maar dat hoefde ook niet.
De Renovatie
Buiten het sleutelen aan een tweetakt brommer had ik nul ervaring met voertuigen, laat staan 25 jaar oude volledig electrische legervoertuigen. Maar ik dacht als ik gewoon begin met de simpele dingen die ik wel begrijp dan kom ik er vanzelf.
Het schoonmaken, schuren en verven van het frame en de velgen verliep redelijk soepel. Het voornaamste wat me hiervan bijstaat, is dat het besparen op verf een matig tot zeer slecht slecht idee is. Maarja dat was dan ook het idee, om van dit project iets te leren.
De 660 kg zware loodzuuraccu had al zoveel jaar stilgestaan dat al het accuzuur verdampt was. De accu kon dus naar de schroot, maar gelukkig is lood erg gewild en makkelijk te recyclen. Uiteindelijk kreeg ik het bedrag wat ik betaald had voor de Spijkstaal terug van de oudijzer boer. Volgende keer wel alleen weer opvullen voordat de accu gewogen wordt.
Een bijkomend gelukje was het feit dat de spanning van de loodzuuraccu, 48 volt, hetzelfde was als de meestvoorkomende thuisaccu’s.
De Foodtruck
De spaarrekening werd geplunderd en de nieuwe accu werd aangeschaft. Op dat moment hoefde er verder niet zoveel meer te gebeuren aan de wagen. Het werkte allemaal, stadslichten, groot licht, ruitenwissers, remlichten en zelfs een erg onaangenaam harde toeter. De toeter zit recht onder de stoel van de bestuurder dus daar heb je vooral je eigen trommelvliezen mee. Het eerste ritje op de prachtige zomerdag was schittermagisch.
Dan kwam nu toch wel de vraag, wat ga ik doen met een electrische pickup? Want ik was blij met het feit dat het gebruikt werd als foto atribuut maar ik had iets anders voor me gezien toen ik begon aan dit project.
Na een cashinjectie van een welwillende filantroop werd het verlieslijdende project weer nieuw leven ingeblazen.
De oude platvormwagen zou een foodtruck worden want de laadbak was meer dan groot genoeg. De constructie achterop heb ik zelf in elkaar gelast met de prachtige MIG/MAG lassapparaat van mijn achterneef. Sowieso was het project zonder die schuur en de adviesen nooi zo mooi geworden. Zelfs mijn vriendin durfde het aan en en heeft mee lopen lassen. Haar lasnaad is van drie kilometer afstand te herkennen tussen mijn haast professionele lasnaden maar ze is er terecht meer dan trots op. Er zijn een hoop momenten geweest die arbo technisch echt niet door de beugel konden. Een van deze momenten is te zien in de foto hierboven met de half in elkaar gelaste constructie op vier veel te hoge erg instabiele stapeltjes losse bakstenen. Maar na een hoop gebeun was het dan zover.
Het Eindresultaat
Na een hoop geteken, lassen, controleren, vloeken en tieren, slijpen en weer opnieuw lassen was het dan eindelijk zo ver. De contstructie kon achterop de wagen gezet worden. Nu moest de buitenkant nog een kleurtje krijgen en nog wat isolatie aan de binnenkant. Ik kreeg al bijna accute hitteziekte van het idee dat ik zou gaan frituren in een stalen cabine vol in de zon. Dus aan de binnenkant zit nu eerst een laagje isolatie materiaal en dan een massief grenen vloer van marktplaats. Tijdens het vervoeren van deze vloer helaas wel ondervonden dat autoruiten niet gemaakt zijn om krachten vanuit binnen goed op te vangen, dus moest er helaas een ritje gemaakt naar de monteur…
Toen de barre oversteek van Diepenveen naar Wageningen was gemaakt konden de Wajo’s hun ogen bijna niet geloven. Wageningen kent veel vreemde vogels en ik denk dat de meeste inwoners nu denken dat ze er nog eentje rijker zijn. Maar als goedmakertje voor het feit dat ik met 25 km/uur de Wageningse wegen ophoud, krijgen ze met 5 mei wel lekkere pizza’s
Het geweldige logo voor de website en de visitekaartjes is ontworpen door StudioKaat.